مسجد وکیل شیراز

مسجد وکیل شیراز همچون نگینی سبزفام بر انگشتر تاریخ این شهر می‌درخشد؛ بنایی که در میانه‌ی بافت کهن شیراز، چونان باغی سنگی و خاموش، روایتگر روزگار پرشکوه زندیه است. مسجد وکیل شیراز را کریم‌خان زند، وکیل‌الرعایا، در سده‌ی دوازدهم هجری قمری بنیاد نهاد تا جلوه‌ای از ایمان و هنر در کنار بازار و حمام وکیل برپا شود. این مسجد با وسعتی یازده هزار متر مربعی، چونان دریایی آرام است که امواج ستون‌ها، ایوان‌ها و طاق‌هایش، روح هر بیننده را در خویش می‌گیرد.

در صحن وسیع مسجد وکیل شیراز، حوضی آبی‌رنگ در میانه می‌درخشد و اطرافش را سنگ‌فرش‌هایی یکدست پوشانده‌اند؛ گویی آیینه‌ای است برای بازتاب آسمان نیلی شیراز. ایوان‌های شمالی و جنوبی، چونان دو نگهبان سترگ، در برابر رهگذران ایستاده‌اند و کاشی‌کاری‌هایشان بهاری جاودانه بر دیوارها نشانده است.

شبستان جنوبی مسجد وکیل شیراز با ۴۸ ستون سنگی مارپیچ، به جنگلی منظم از سنگ می‌ماند؛ ستونی بر ستون دیگر، همچون درختانی استوار که سقف را بر دوش کشیده‌اند. در میان این شکوه، محراب و منبر مرمری ۱۴ پله‌ای همچون خورشیدی سپید می‌درخشند و به عبادت‌کنندگان یادآور می‌شوند که اینجا خانه‌ی ذکر و راز است.

شبستان زمستانی مسجد وکیل شیراز در بخش شمالی، فضایی صمیمی‌تر و جمع‌وجورتر دارد؛ جایی که در سرمای روزگاران گذشته، گرمای ایمان جای خالی آفتاب را پر می‌کرد. ستون‌های سنگی آن، همچون سربازانی خاموش، حافظ رازهای قرن‌ها نماز و نیایش مردمان بوده‌اند.

کاشی‌کاری‌های رنگین مسجد وکیل شیراز با نقش‌های اسلیمی و گل‌وبوته، همچون قالی‌ای وارونه بر دیوارها گسترده شده‌اند. در میان آن‌ها، کتیبه‌هایی خوش‌نویسی‌شده به خط ثلث و نسخ، همچون شعری جاودان، روح بنا را با نغمه‌ی کلمات آسمانی درآمیخته‌اند.

امروز نیز مسجد وکیل شیراز نه‌تنها مکانی برای نیایش، که آینه‌ای از تاریخ و هنر ایرانی است. این مسجد در کنار بازار پرهیاهو و حمام تاریخی، همچون قلبی تپنده در کالبد فرهنگی شیراز می‌تپد. بازدیدکنندگان، چه ایرانی و چه خارجی، در هر گام، از ستون‌ها و ایوان‌ها گرفته تا محراب و منبر، ردپای شکوه زندیه را می‌بینند و روحشان در آرامش و زیبایی این بنا غرق می‌شود.

در یک نگاه، مسجد وکیل شیراز چونان شعری سنگی است که قرن‌ها بر لبان تاریخ جاری مانده؛ شعری از ایمان، هنر و شکوه، که در دل شیراز تا ابد خواهد درخشید.