آرامگاه سعدیه شیراز

آرامگاه سعدیه شیراز همچون باغی روحانی در دل شهر گل و بلبل آرمیده است؛ جایی که شاعر بزرگ ایران، سعدی شیرازی، پس از قرن‌ها هنوز با کلمات و اندیشه‌هایش جان‌ها را سیراب می‌کند. این آرامگاه در دامنه کوه‌های شمال‌شرقی شیراز، در محله‌ای کهن و سرسبز، قرار دارد و باغی مصفا پیرامون آن گسترده شده است. آرامگاه سعدیه شیراز نه‌تنها جایگاه ابدی شاعر عشق و اخلاق است، بلکه مکانی برای تلاقی ادبیات، هنر و معنویت به شمار می‌آید.

بناهای اولیه بر مزار سعدی در قرون گذشته چند بار دستخوش تغییر شدند، اما شکل کنونی آرامگاه سعدیه شیراز در سال ۱۳۳۰ خورشیدی به همت انجمن آثار ملی ایران و طراحی معمار مشهور، محسن فروغی، ساخته شد. ترکیب معماری سنتی ایرانی با الهام از باغ ایرانی و فضایی مدرن، جلوه‌ای ویژه به این مجموعه بخشیده است.

با ورود به صحن آرامگاه سعدیه شیراز، حوض‌ها و آب‌نماها، همچون رگ‌هایی زلال، باغ را سیراب می‌کنند و درختان سرو بلند، نماد جاودانگی، بر گرداگرد بنا سایه افکنده‌اند. ساختمان اصلی آرامگاه با گنبدی فیروزه‌ای‌رنگ، بر سکویی سنگی قرار گرفته و در میان ستون‌های سفیدرنگ، مقبره سعدی را در بر گرفته است. سنگ مزار ساده اما باشکوه او در میانه تالار قرار دارد و بر روی آن اشعاری از خود سعدی حک شده که همچون چراغی راه دل‌ها را روشن می‌سازد.

در گوشه‌ای از آرامگاه سعدیه شیراز، حوضچه‌ای قرار دارد که به «چشمه‌ی سعدی» شهرت دارد. گفته می‌شود آب این چشمه از گذشته مورد توجه مردم بوده و در باور عامه، پاک و شفابخش به شمار می‌آمده است. جریان آرام این آب در کنار باغ و مزار، فضایی روحانی و شاعرانه پدید آورده که بازدیدکنندگان را به سکوت و اندیشه فرامی‌خواند.

امروز، آرامگاه سعدیه شیراز یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری فرهنگی ایران است. ایرانیان و علاقه‌مندان به ادبیات فارسی از سراسر جهان به این مکان می‌آیند تا بر مزار شاعری بنشینند که کلماتش در «گلستان» و «بوستان» همچون چشمه‌ای جاودان، جان انسان‌ها را سیراب کرده است.

در یک نگاه، آرامگاه سعدیه شیراز باغی است جاودانه که در آن طبیعت، شعر و معنویت درهم تنیده‌اند؛ مکانی که روح انسان در کنار آرامگاه شاعر عشق و اخلاق، آرام می‌گیرد و به ژرفای اندیشه و زیبایی پرواز می‌کند.