آرامگاه خواجوی کرمانی شیراز

آرامگاه خواجوی کرمانی شیراز یکی از شاعرانه‌ترین و زیباترین مکان‌های تاریخی این شهر است؛ جایی که آرامش طبیعت با عظمت شعر در هم آمیخته است. این آرامگاه در ورودی تنگ الله‌اکبر، بر فراز صخره‌ای مشرف به دروازه قرآن قرار دارد و از همان ابتدا که نزدیکش می‌شوی، منظره‌ای چشم‌نواز از شهر شیراز زیر پایت گسترده می‌شود.

خواجوی کرمانی، شاعر نامدار قرن هشتم هجری، از چهره‌های درخشان ادبیات فارسی است؛ شاعری که اشعار عارفانه و عاشقانه‌اش بر بسیاری از بزرگان بعد از خود، از جمله حافظ، تأثیر گذاشته است. آرامگاه او در دل طبیعت ساخته شده و همین موقعیت، حال‌وهوایی معنوی و آرامش‌بخش به فضا بخشیده است.

بنای آرامگاه خواجوی کرمانی شامل ایوانی سنگی و چند پلکان است که به سکویی منتهی می‌شود؛ جایی که مزار شاعر قرار دارد. سنگ قبر ساده اما باشکوه او در میان فضای باز و با چشم‌اندازی از کوه و درخت و آسمان، حس عجیبی از سکوت و ژرفای اندیشه به بیننده می‌دهد. در اطراف آرامگاه، کتیبه‌هایی با اشعار خود خواجو حک شده‌اند که خواندنشان، زیبایی و عمق اندیشه این شاعر را دوچندان می‌کند.

در کنار آرامگاه، آثاری از دوران ایلخانی نیز دیده می‌شود، از جمله بقایای آب‌انبار و چند نقش‌برجسته که یادگار قرن‌ها پیش‌اند. محیط اطراف آرامگاه با درختان کهنسال، نسیم خنک و صدای پرندگان، به‌ویژه در هنگام غروب، حال‌وهوایی شاعرانه و آرام دارد؛ گویی هنوز روح خواجو در این فضا جاری است و با باد نجوا می‌کند.

آرامگاه خواجوی کرمانی شیراز فقط محل دفن یک شاعر نیست؛ مکانی است برای تماشای پیوند شعر و طبیعت، سکوت و اندیشه. هر مسافری که به شیراز می‌آید، اگر اندکی دل در گرو شعر فارسی دارد، باید در این مکان دمی درنگ کند، نفس بکشد و صدای شعر را از دل کوه و باد بشنود.